Historia Pałacu Prymasowskiego

Pięciogwiazdkowy Hotel Bellotto mieści się w murach XVI-wiecznego Pałacu usytuowanego na tętniącej życiem warszawskiej Starówce. Na Gości hotelu czeka dwadzieścia ekskluzywnych pokoi i apartamentów. Ich przestronne i jasne wnętrza, otulają miękkie, załamujące światło welury. Każdy urządzony z dużą dbałością o detale tak, aby jak najlepiej oddawał klimat zabytkowego miejsca.

Hotel Bellotto to kameralna przestrzeń stworzona dla doświadczania wyjątkowych chwil. Nasz zespół dba o każdy szczegół pobytu z troską o komfort i indywidualne potrzeby. Budujemy niezapomniane przeżycia i wierzymy, że pobyt w hotelu Bellotto będzie dla Państwa ciekawą przygodą w atmosferze relaksu i odpoczynku.

Nasi Goście mogą korzystać z włoskiej restauracji Focaccia Ristorante, cukierni Miodowa, a także ze Strefy Relaksu z saunami, gabinetem masażu oraz strefą cardio. Przed hotelem znajduje się parking, a na terenie całego obiektu dostępna jest szybka sieć Wi-Fi.

 

Historia Pałacu Prymasowskiego
Początek

Początek

Historia Pałacu Prymasowskiego, w którym dziś mieści się Hotel Bellotto, jest burzliwa, pełna wzlotów i upadków. Jego budowę rozpoczęto pod koniec XVI wieku z inicjatywy biskupa płockiego Wojciecha Baranowskiego. Gdy biskup został prymasem, Pałac przekazał kapitule gnieźnieńskiej – w roku 1610. Niestety, w latach najazdu szwedzkiego 1655-1660 Pałac uległ zniszczeniu. Odbudową zajął się mający skłonność do barokowego klasycyzmu Józef Fontana. Jednak już w 1704 budynek po raz kolejny został spustoszony przez Sasów, Wołochów i Kozaków. Ze zniszczeń odbudował go prymas Stanisław Szembek.

XVIII wiek

Do roku 1795 wnętrza Pałacu pełniły funkcję mieszkań prymasów. W tym czasie był on kilkakrotnie rozbudowywany. Pod koniec XVII wieku rozbudową zajął się Tylman z Gameren. Natomiast w pierwszej połowie XVIII wieku Pałac przebudowano w stylu rokokowym na rezydencję prymasa Adama Ignacego Komorowskiego.

Kolejną generalną przebudowę Pałacu podjął w latach 1777-1783 Antoni Kazimierz Ostrowski. Architektem za nią odpowiedzialnym początkowo był Efraim Szreger, ukończył ją jednak Michał Jerzy Poniatowski w stylu klasycystycznym. Korpus główny został wówczas wzbogacony o skrzydła boczne z pawilonami, ryzalit korpusu zyskał zaś czterokolumnowe portyki. Architektami wnętrz Pałacu byli Jan Chrystian Kamsetzer i Szymon Bogumił Zug.

XVIII wiek
XX w.

XX w.

W XVIII wieku w Pałacu mieściła się m.in. Kamera Warszawska, Rejencja Pruska, Zarząd Warszawskiego Policmajstra, Komisja Rządowa Wojny, Szkoła Junkrów. Podczas dwudziestolecia międzywojennego zadomowiło się w nim Ministerstwo Rolnictwa i Reform Rolnych.

Pałac Prymasowski przez wieki wrósł w krajobraz Warszawy. Zniszczony podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku, został odbudowany po wojnie. Przez wiele lat był oddziałem urzędu stanu cywilnego i udzielano w nim ślubów.